پري وار در قالب آدمي

بیشتر از هجده سال است که می نویسم. چیز ارزش داری نیست. واگویه های ذهن خودم است که بعضی روزها می نویسم تا از جست و خیز در مغزم دست بردارن و بگذارن کار کنم. آدم کم حوصله ای هستم که همه فعالیت های هیجان انگیز عالم بعد از زمانی برام حوصله سربر می شن. این وب لاگ طولانی ترین کاری است تو زندگی ام کردم. برای این است که اینقدر دوستش دارم.

‏نمایش پست‌ها با برچسب روزمره، نوامبر، تولد. نمایش همه پست‌ها

۱۳۹۲ آذر ۶, چهارشنبه

ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دوستی دارم که همین ساعت ها و روزها داره مامان می شه. یک دختر خوشگل، مهربون و مامانی داره می آد و با خودش عشق و شور و شادمانی و برکت می آره. بهش فکر می کنم و آرزو می کنم که این سفر برای هر دوشون آروم و آسون باشه. لحظه شماری می کنم برای دیدنشون و بغل کردن و فشار دادن اون کوچولو